Het was één (1) mooi jaar

Toen Theodor Holman na een kotszieke hetze werd verraden door voormalige verzetskrant Het Parool, moest er natuurlijk een vervanger komen die Holman en zijn hart voor Israël de vergetelheid in zou schrijven. Derhalve kreeg talent Dilara Bilgiç die prachtige Parool-plek om vol te kladden over Iran, de Palestijnen maar ook over Iran en de Palestijnen. Dat deed ze met verve...lende en kleinzielige introspectieve stukjes over hoe verschrikkelijk moeilijk ze het vond om columns te schrijven terwijl het wereldleed zo groot is - na een halfjaartje wilde ze het liefst een pauze. Welaan, die introspectie heeft uiteindelijk geleid tot een onophoudelijke pauze van haar column in Het Parool. In haar laatste etaleert ze haar ongeschiktheid nog maar eens ten volle, wat andermaal aangeeft wat voor bizarre beslissing het was om een geweldig schrijver als Theodor Holman eruit te flikkeren en daar werkelijk helemaal niets voor terug te vragen. 

Bilgiç schrijft (over zichzelf): "Deze rol is, in ieder geval in de huidige fase van mijn leven, niet aan mij besteed." En: "Ik vind niet elke week iets, of in ieder geval iets wat van toegevoegde waarde is voor het publieke debat." Dus: "Daardoor voelt het zelden passend om de 450 woorden die ik ter beschikking heb aan mijn eigen leventje te wijden." Dit zegt genoeg: "Wat overblijft is een wekelijks balanceren. Was mijn vorige stuk te geopolitiek, hoe maak ik het nu persoonlijker? Was het te beschouwend, hoe schrijf ik dan weer opiniërend? Dat ik me telkens afvraag hoe ik nét binnen de grenzen van mijn rol als columnist kan blijven, zegt eigenlijk al genoeg." En nog even vlug dit: "Ik merk dat dit soort vragen tijd nodig hebben om te rijpen. Die tijd verdraagt zich slecht met een wekelijkse deadline."

Opgeruimd staat netjes hoor, en nog wel netter voor Bilgiç (die in ieder geval aan zelfkennis won) dan voor Het Parool, de Trouw van Amsterdam. De grote vraag: wie volgt haar op? Is er überhaupt iemand te vinden voor zulke kleine schoentjes? Het enige wat daar in lijkt te passen is een Splinter.

"Een column schrijven terwijl de wereld in brand staat voelt de laatste tijd vaak als de steen van Sisyphus omhoogduwen"

De uitstekend functionerende Theodor Holman werd door Het Parool na een dienstverband van dik dertig jaar middels een gore hetze bij het grofvuil gepleurd ten faveure van ene Dilara Bilgiç, die opende met een soort ode aan het regime in Iran en daarna uitblonk in wereldbeschouwelijk Calimeroproza. Prima natuurlijk, want hip Amsterdam en zeker de lezertjes van Het Parool vinden het nou eenmaal lekker zich onder te dompelen in lijzig natuurwijnidealisme. Maar nu Dilara zich dertig keer aan dezelfde steen heeft gestoten is de vraag gekomen: "Ik had gevraagd of ik een denkpauze van twee maanden mocht nemen van mijn columns." Tuurlijk meid. Een halfjaartje columns schrijven is ook wel heel erg lang. Neem jij maar even twee maanden pauze.

Hing al even in de: lucht

Dan heb je als Het Parool een meesterschrijver in huis, die nog weleens een andere mening laat horen dan gebruikelijk in je krant of eigenlijk het hele medialandschap. Die positief schrijft over Israël, zijn pen heel af en toe in een rechts sausje doopt maar toch vooral de redelijkheid, de mildheid en vooral de oprechtheid zelve is, soms negatief schrijft over de islam, maar altijd voor het vrije woord staat. PAL daarvoor zelfs. Maar als je dat doet, in een voor Nederlandse columnisten ongeëvenaarde stijl, dan moet in het Nederlands krantenlandschap je kop eraf. Na een dubbele karaktermoord, gedoogd, aangewakkerd zelfs door de (hoofd)redactie van de Amsterdamse voormalige verzetskrant, is Holmans Paroolpen hem nu definitief ontnomen. Tegen zijn zin. 

Het waren 30 mooie jaren, maar als het moeilijk wordt, als de tijden veranderen, dan is er kennelijk geen ruimte meer voor een soms wat romantisch doch intellectueel zuiver en duidelijk geluid, dan moet er ruimte worden vrijgemaakt voor stukjes over kromme pollepels, splinters in je vinger, een lekke fietsband en door AH te laat afgeleverde witte bolletjes die nog net in het linkse huishoudlaatje van Sylvia Witteman passen. Het is een keuze.

We hebben lang van Holman, de enige ware troonopvolger van Carmiggelt, mogen genieten in Het Parool en dat blijven we nog lang doen ook - wel op een andere plek. In ieder geval plaatst hij nog briljante mijmeringen op Slordigleven.nl en zijn Substack en is hij aanstaande zondag (TOEVAL??) te gast in onze eigen GeenStijl Podcast. We zijn benieuwd wat hij vindt!

Holmans laatste (voor Het Parool)

Islamofobie bestaat niet maar dat betekent niet dat je het er niet over kunt hebben

Een uur+ cammen met vrienden van de show Bert Brussen en door het Parool regelmatig voor de leeuwen gegooide Parool-columnist Theodor Holman. Over van alles, maar toch vooral de heetste hangijzers zoals de alternatieve dodenherdenking, islamisering, het genocideverwijt tegen Israël en Wat Dit Land zoal wacht. Dé wegkijker op deze zomerse lenteavond - meer scrollvertier na de breek.

Update 22:31 - verzameling nieuwe beelden etnoculturele rellen tegen politie Scheveningen ook na breek. "Door de lucht net weer glas richting de agenten. Politie heeft het zwaar. Relschoppers zijn opvallend jong en lijken zich door niemand te laten wegsturen."

Pinda's en cola

Het heeft Jules Swinkels - onderzoeker op het gebied van mensenrechten, persvrijheid en klimaatmisdaden bij Free Press Unlimited - woensdag behaagd Theodorus Cornelis Holman te verheffen in de Blankenstand. De voorheen pinda van kleur heeft vanaf vandaag als tot blankegemaakte alle rechten die blankgeborenen ook hebben zoals bepalen wie wel en niet blank, zwart, geel en rood zijn, artikelen schrijven voor Joop, gratis lidmaatschap van het Wierd Duk is een Fascist Gezelschap en voorrang voor een plekje op A10 en A12.